Danielewski Ignacy (1829–1907), drukarz i wydawca, pisarz ludowy, działacz narodowy, pochodził z Borku (Poznańskie), ur. 29 XI z Konstantego i Bibianny z Drewiszewskich. Seminarium nauczycielskie ukończył w Paradyżu, skąd już pisywał artykuły do »Kościoła i Szkoły«. Był nauczycielem w Trzemesznie i Bydgoszczy, gdzie w r. 1855 wydał tomik poezji. W tymże roku przeniósłszy się do Chełmna, został współpracownikiem, później redaktorem »Nadwiślanina«. W r. 1856 poślubił córkę wydawcy Józefa Gółkowskiego Alodię. Drukarnię teścia przejął na własność w r. 1863, a sprzedał ją w r. 1872 J. Fr. Tomaszewskiemu. Odtąd do zgonu mieszkał w Toruniu. W jednym i drugim mieście rozwinął owocną i intensywną działalność, zwłaszcza gdy minęła era reakcji. Do »Nadwiślanina«, który, szeroko rozpowszechniony, liczne zamieszczał korespondencje, także z W. Ks. Pozn. i o ogólnej polityce narodu podawał szczegółowe informacje, dołączał D. dodatek humorystyczno-satyryczny »Stańczyk« (1857), później wzorem dodatku do »Czasu« »Sześciotygodniowy Dodatek do »Nadwiślanina« (tylko 1 nr. 1859), a od r. 1860 »Przyjaciela Ludu«, który od r. 1861 się usamodzielnił; pismo to nabrało wielkiego rozgłosu i doznało szerokiego rozpowszechnienia wskutek doskonałego tonu popularnego, jakim się D. posługiwał. »Nadwiślanina« zastąpiła od r. 1867 »Gazeta Toruńska« (pod inną redakcją), zaś »Przyjaciela Ludu«, który dołączał od r. 1868 dla dzieci »Niańkę«, przejął w r. 1872 J. Fr. Tomaszewski. W duchu »Przyjaciela Ludu« wydawał D. w Toruniu poczytnego »Przyjaciela« z dodatkiem »Gazetka dla dzieci« (od r. 1883). Zastępczo sprawował też obowiązki redaktora »Gazety Toruńskiej«, które złożył w r. 1894. Jak w Chełmnie tak i w Toruniu wydawał ponadto »Kalendarze« (1862–97). Dużą popularnością cieszyły się jego »Nauki o wyborach« (1867, 1876), powiastki i opowiadania (1865 i później). Rocznice narodowe nastręczały pożądaną sposobność wydawania broszur patriotycznych: w r. 1868 Król Kazimierz Wielki po pięciu wiekach do nas przemawiający, w r. 1869 Unia lubelska, w 1883 klejnot literatury okolicznościowej: Król polski ratuje Wiedeń i chrześcijaństwo, poza tym trzy pieśni o królu Janie III Sobieskim. W r. 1862 skazany za przestępstwo prasowe, był więźniem na fortecy wisłoujskiej, gdzie ułożył znaną pieśń Wisło moja. Raz jeden posłował do sejmu pruskiego 1863–6. D. był wybitnym mówcą, zwłaszcza na wiecach przedwyborczych i szkolnych. W r. 1869 był jednym z głównych mówców na generalnym wiecu katolików niemieckich w Wrocławiu, na sejmiku gospodarczym w Toruniu tegoż roku mówił o zadaniach i potrzebach szkół ludowych; w Towarzystwie Moralnych Interesów założonym w r. 1869 kierował wydziałem spraw zewnętrznych; w r. 1885 przewodniczył wiecom szkolnym w Olsztynie i Wartemborku na polskiej Warmii. Wybrany w r. 1872 przez Centr. Tow. Gospodarcze w Poznaniu nauczycielem oświatowym dla włościańskich Kółek Rolniczych, jedynie dla braku funduszu Towarzystwa obowiązków pełnić nie mógł. W r. 1891 był jednym z najczynniejszych członków komitetu urządzającego wiec katolicki w Toruniu dla katol. ludności polskiej w zaborze pruskim. Jeszcze w r. 1900 był zagranicznym korespondentem »Słowa« warszawskiego. Umarł 23 XII 1907 w Toruniu, tamże pochowany.
Portret jego w zbiorach Tow. Nauk. w Toruniu.
Mańkowski A., Ign. Danielewski, szkic biogr.-literacki, Toruń 1908; »Tyg. Toruński« 1929, nr 20–2; »Dziennik Pozn.« 1907, nr 297; »Pielgrzym« 1908, nr 2; »Czas« 1907, nr 299; »Rocz. T. N. Tor.« III 130 n., XIV 53, 65 nn., XV 14 nn.; »Kurier Pozn.« 1885, nr 188 n.; »Dziennik Pozn.« 1885, nr 189; »Kurier Pozn.« 1886, nr 48; »Gaz. Tor.« 1869, nr 126; »Słowo« 1900, nr 293; »Rocz. Sejmików Gospod. Tor.« 1879, s. 140–3; Jakóbczyk, Patron Jackowski P. 1938, 53; Szuman, Początki parlamentaryzmu, P. 1907, 70; Komierowski, Koła polskie w Ber. II 109, 139.
Ks. Alfons Mańkowski